Mutlu olduğun son günün, ilk ışıklarıyla küfür etmenin tadı bir başkadır.Geleceğin geleceğini bile bile sövmek. Söve söve Bağdat’ta bulunur.Kaybettiğin her şey için sövebilmeli inasan, sövebildiğin kadar hayattan keyif aldığı için.Gereken tek bir çaba vardır, kaybettiğini geri kazanmak değil daha fazlasını hedefleyebilmek. Elde etmeyi amaçladığın şey hayatın temelinde yatan parçacıktır belki kim bilir. Elde edilen şey seni onu çağrıştıran şeye doğru yola çıkarır, döngüden döngüye atlarsın… Son ses dinlenen müziğin etkisi gibi,bir birini çağrıştıran kavramlar gibi.Çay,simit;Karpuz,peynir;kahve,sohbet;ölüm, yaşam gibi… Yaşamın devamlılığı bu döngüye bağlı gibidir. Problemin büyüğü bakış açını değiştirince oluşuyor. Zira her zaman savunduğum gibi, ölmek değil de yaşayamamak çok koyuyor.

İLGİLİ YAZILAR