Tam oturduğum yerden görebiliyorum çocukluğumu. Kızımı beklerken üstelik. Burada eskiden park vardı biz oyun oynardık şimdi onu bekliyorum. Deseler inanmazdım. Turgenyev ilk aşk önümde. Sahi kimdi benim ilk aşkım? Unutulmaz falan derler ama baya baya unutmuşum. Olmamışım demek ki.. Az ileride küçük ben saklambaç oynuyor. Sinek ilaçlama aracının peşinden koşarlar birazdan.. Öyle bir çocukluk.. Ben mi büyüyorum insanlar mı küçülüyor bilmiyorum. Her yanım sığ sohbet. Bu ya da şu olmak çok mu önemli. Ya da karizmatik olmak ya da harika olmak.. Biraz yol alınca sevdiğin sevmediğin herşeyi kabullenip sıyırıyorsun kalbini.. Sevmediğim bir şey varsa bile keskin çizgilerin olmuyor.. Mutlu olmak tek amaç benim için artık.. Tüm imajlar kayıp.. Kayıp demişken Adrian dinlemeyeli ne çok gün olmuş.. Ağaç ve çiçeğe hayranım bu ara. Ne güzel ne muhteşemler.. Ne diyordu sosyal zeka? Hayattan fırsatımız olmuyor. Ne ironik. Hayatı nasıl ve nerede yaşıyor acaba bunu diyen. Ya da cidden kime ne faydası dokundu bu güne kadar aşırı yoğun kimsenin. Ben pek görmedim. Belki de benlik bir şey. Bilemiyorum bilemiyorum Yaşamayı bu aralar iliklerime kadar hissediyorum .. Hayallerim kaybolmuyor hiç kahve kokusunda bayılmak da eklenecek o hayallere.. Biliyorum sessizce oturup izleyeceğiz o güzel şehri.Hiç konuşmadan.. Sahi neden bu kadar güzel? Niye bu kıyak.. Ve neden uzak bu kadar. Olsun. Gitmesek de kalmasak da o yer bizim yerimiz dir

İLGİLİ YAZILAR